مطبوعات آزاد؛ رکن چهارم دموکراسي
در جهان امروز، حکومت به بازار رقابتي يي تبديل شده که شهروندانش همچون مشتريان صاحب انتخاب در مقام قضاوت قرار دارند. همزمان با پيدايش عنصر رقابت و انتخاب در مفهوم جديد حکومت، "آگاهي و اطلاعات شفاف" از آنچه که بايد در معرض داوري قرار ميگرد، به صورت عنصري همزاد با بازار رقابتي جديد. به عرصه حيات قدم گذاشت. بازي سياست که در دوران جديد با حضور تماشاگري بنام "شهروند" صورت مي پذيرد، بدون وجود ابزاري براي آگاهي و اطلاع رساني ممکن نيست. از همينجاست که نقش و جايگاه مطبوعات در جهان معاصر حياتي مي گردد.
همراه با تحولات و تغييرات پيش آمده در درون گفتمان سياسي، در جايگاه و کاربرد مطبوعات نيز تغييرات عمده اي بوجود آمده است. تا پيش از اين، عمده توجه متفکران به پديده دولت معطوف بود و مطبوعات ابزاري بود در دست دولت و قدرت حاکم، براي توجيه اعمال دولتمردان و تبليغ منويات و خواسته هاي حکمروايان. اما از مدتي به اين سو، اين جامعه مدني و نه دولت است که به "صحنه تاريخ" مبدل شده است. در اين وضعيت، مطبوعات به حيث يکي از کار آمدترين ابزارهاي جامعه مدني در برابر سلطه جويي، سوء استفاده جويي و تجاوزات دولت به شمار مي آيد و به همين علت است که به طور روز افزون، آزادي خواهان به نقش آن توجه مي کنند و اقبال به آن گسترش مي يابد.
با اين وصف، مطبوعات در صورتي مي تواند نقش مثبتي را در بازار سياست کنوني ايفا نمايد که
اولاً: از انحصار دولت بدر آيد و نهادهاي مدني به اداره و تمويل مطبوعات قادر گردند.
ثانياً: در اطلاع رساني با شفافيت عمل کند.
ثالثاً: در بيان واقعيت ها و انعکاس خواسته ها، آزادي داشته باشد. به مجموع اين فرايند "آزادي مطبوعات" گفته مي شود.
آزادي مطبوعات، عاليترين مظهر آزادي در يک کشور است. مطبوعات آزاد، اگر از يکسو تجلي آزادي است، حافظ آزادي نيز هست. از اين رو است که مطبوعات آزاد، يکي از ارکان و تجليات مهم دموکراسي به شمار مي رود.

از طريق شماره تلفن " الو مشارکت" که در پيشاني اين ستون جا دارد، و يا ايميل مشارکت ملي با ما تماس بگيريد.
ستون الو مشارکت براي درد دلهاي شما خواننده گان عزيز ايجاد شده است.
* از لِيسه محمد آصف ماِيل قلعه ناظر با شما تماس مِي گِيرم: در اِين لِيسه کمبودها بسِيار زِياد است، در اِين لِيسه هنوز کتاب ندارِيم. در اِين لِيسه هنوز بسِيارِي از صنف ها استاد ندارند، بسِيارِي از صنف ها در زِير آفتاب هستند، ولِي حتا چادر براِي خِيمه هم ندارند، شاگردها در زِير آفتاب بدون معلم هستند، تعدادِي از شاگردها چند بار رفتِيم به وزارت معارف تا به مشکلات اِين لِيسه رسِيدگِي کنند ولِي ما را نگذاشتند که پِيش بروِيم، و اجازه ندادند که با مقامات مسئول در وزارت معارف دِيدن کنِيم. امِيد وارِيم که از اِين طرِيق مشکلات ما را به گوش وزِير صاحب معارف برسانِيد و در رابطه با حد اقل 35 معلم کمبودِي اِين لِيسه اقدام کنند.

* نعِيم: مِي خواستم در رابطه به همِين مضمونِي را که با نام عِينک دودِي نشر کرده اِيد، مطلبِي را بگوِيم، مطلب اِين بود که مِي خواستم بگوِيم که در اِين نوشته کوشش مِي شود آدم با فرهنگ همان کسِي را نشان بدهد که لنگِي دارد، پِيراهن دارد و ِيا چپن و لباسهاِي پر چرک در حالِيکه فرهنگ دو وجه دارد، ِيک وجه آن همان ظاهر است و وجه دوم آن آراسته بودن افراد است که همِين آراستگِي نشانه اِي از فرهنگ دار بودن است. در حالِيکه از اِين نوشته برداشت مِي شود که هرکس به خودش رسِيد، و لباس نظِيف پوشِيد، به لباس هاِي خودش ادکلن و عطر زد، صورتش را نظِيف نگاه کرد، او مِي شود غرب زده، او مِي شود، فرِيب خورده، در حالِيکه فرهنگ اسلامِي هم ِيک فرهنگ نظِيف را تجوِيز مِي کند.

* حاجِي عِيد محمد از غزنِي: اولا مِي خواستم که بگوِيم که بعضِي از شماره هاِي مشارکت در غزِني به دستم رسِيده است. و ِيک اخبار بسِيار خوبِي بود امِيد وارم که بتوانم همِيشه آن را درِياف کنم. و نکته بعدِي هم اِين است که مِي خواستم بگوِيم همِين شهر غزِني ِيک شهر کلان با جمعِيت بسِيار زِياد مِي باشد، چرا همِين کمپنِي هاِي روشن و افغان بِيسِيم اقدام به راه اندازِي سِيستم موباِيل خودشان نمِي کنند، مِي خواستم همِين پِيام من را به مسئولان اِين دو کمپنِي برسانِيد و بگوئِيد که مردم شدِيدا در انتظار هستند که کِي شما اقدام به راه اندازِي تلفن در غزنِي مِي کنِيد.

* قيس: چند روز پِيش با طِياره هاِي شرکت کام اِير مسافرتِي داشتم، در داخل اِين طِياره چند چِيز براِيم جالب بود، اول اِينکه همه خدمه هاِي آن را زنان تشکِيل مِي دادند، دوم اِينکه مردان و زنان را مثل که طالبان حاکم بودند، و موتر هارا از مابِين شان پرده کشِيده بودند، و زنان و مردان را از هم جدا کرده بودند اِينجا هم پرده نکشِيده اند ولِي زنان و مردان را از هم دِيگر جدا مِي کنند. مردان را در ِيک طرف طِياره جاِي مِي دهند و مردان را در طرف دِيگر طِياره!!

*روح الله از دشت برچِي: مگر غرب کابل جزء کابل نِيست؟ مگر مردمان غرب کابل هنوز شهروندان اِين شهر محسوب نمِي شود، که در اِين منطقه نه از آب شرب خبرِي هست و نه هم از برق و ... دِيگر امکانات شهرِي! حتا با جسارت آمده اند در اطراف اِين منطقه چاه هاِي عمِيق مِي زنند و آب آن را به منطقه هاِي دِيگر شهر انتقال مِي دهند، ولِي در اِين سوِي سطح شهر، هر روز سطح آب چاه ها پائِين تر مِي رود، و مردم هر روز مجبور هستند، که بازهم جاه خانه هاِيشان را بِيشتر حفر کنند، چون دولت آب منطقه را از طرِيق چاه هاِي عمِيق به مرکز شهر انتقال مِي دهند، آِيا اِين خود در قرن 2004 نوعِي دهن کجِي به سوِي بخشِي از انسانها نِيست؟

* غلام فاروق: کابل در حال باز سازِي است، کابل روزهاِي بعد از جنگ خود را جشن مِي گِيرد، خوب است که شما نشرِيات هم تلاش کنِيد، همزمان با بازسازِي سطح شهر، بازسازِي فرهنگِي و رفتارِي را نِيز آغاز کنِيد، مثلا به مردم آموزش داده شود، که در شهر وقتِي در جاده ها قدم مِي زنِي، و دِيگران هم ِيا در کنار تان قدم مِي زنند و ِيا اِينکه مِي خواهند از کنار شما عبور کنند، نباِيد آب دهان خود را انداخت، نباِيد نسوار خود را در سطح جاده بِيرون انداخت، نباِيد خلط دهان خود را در سطح جاده انداخت، زِيرا باعث آزار دِيگران مِي شود، و مخصوصا امروزه که از تمام دنِيا در اِينجا ناظر هستند، باِيد دقت داشت که نباِيد ِيک چهره بِي فرهنگ و نادان از مردم خود براِيشان ارائه داد. اِين ها همه نِيازمند آموزش است، آموزش بازسازِي فرهنگِي در کنار نو سازِي فيزيکي.