هر گياهی که به نوروز نجنبد، حطب است
بهار فصل خيزش و رويش طبيعت است و نوروز مژده سبزي براي آمدن بهار و پايان دوران سکون و انجماد. بهار فصل روييدن و شکفتن است. شکفتني که به زمين طراوت می بخشد، به زمان لطافت و به زندگي شور و اميد. در حقيقت بهار بهانه سبز است براي تجديد حيات در همه عرصه ها و همه زمينه ها، يعني همانگونه که به بهانه بهار طبيعت از نومي رويد، زمين از نو به جنبش مي آيد تا بارويش دوباره سبزينه اش به زندگي شور و اميد بخشد، ما نيز بايد به خروش آييم تا بستر هاي مختلف زندگي خويش را بهاري سازيم. بيائيم بهار را تکثير کنيم و در فضاي بهاري در زمينه های روابط اجتماعي خويش بذر محبت، صميميت، برادري و برابري بکاريم. بر مزرعه سوخته زندگي مان نهال نوپاي آزادي را غرس کنيم و آنگاه با چشمه صداقت و ايثار آبياري نموده به درخت سبز و تنومندي تبديل نماييم.
بهار سبز، ره آورد يک تفاهم است. تفاهم و توافقی که بين باد، باران، آسمان، زمين و خورشيد صورت مي گيرد و فصل سبزي را به ارمغان مي آورد که از آن به بهار تعبير مکنيم. اگر اين توافق صورت نگيرد، نه بهاري خواهد آمد، نه گلي خواهد شکفت و نه سنبلي خواهد روييد. بنابراين بهار درس بزرگي است که با تکرار همه ساله اش، از يکسو ما را به قدرت خداوند و امکان زنده شدن و زندگي دوباره نويد مي دهد و از سوي ديگر به تفاهم و توافق، هماهنگي و همدلي فرا مي خواند. اگر بشريت در زندگي فردي و جمعي خود پيام بهار را درک نتواند، نه فقط زندگي سرد و ساکت و استخوانکاه خواهد داشت، که در مقابل بادهاي بيرحم خزاني از پاي در آمده فرش زير پاي عابرين خواهد شد، آنگونه که در افغانستان ديديم.
انتظار مي رود در اين روز نو، بهار نو و دراين فصل نو، مردم افغانستان با همدلي و هماهنگي در صحنه های سياسي و اجتماعي، افغانستان را به گلستاني تبديل نمايند که مردمان آن از هر قوم و تبار، هر گوشه اي از اين سر زمين سوخته را با رنگ و بوي خاص خودشان آزين نمايند و فضاي نفس گير آن را معطر و روح پرور سازند.