ضرورت گسترش چتر امنيتي آيساف
کابل کل افغانستان نيست به همين دليل امنيت در کابل به معناي امنيت در کل افغانستان نمي باشد. و با تامين امنيت در کابل، مسئوليت تامين امنيت در ديگر مناطق افغانستان مرفوع نمي گردد.
همچنين کابل يک جزيره جدا افتاده از ديگر نقاط کشور نيز نمي باشد. از اين رو امنيت کابل را نمي توان جدا از امنيت کل افغانستان تصور نمود. ما نمي توانيم کابل را در يک حصار امنيتي قرار بدهيم و امنيت ديگر مناطق را در کام غفلت بسپاريم. چنين غفلتي به مفهوم ضربه زدن به امنيت حوزه کابل است. عوامل تروريزم در سال پيش در کوستانها هم پناهگاه پيدا کرده نمي توانستند، ولي امسال تا نزديکي مرزهاي کابل در معرض تهديد اقدامات تروريستي آنان قرار دارد. ديروز هلمند و ارزگان مصونيت نداشت، امروز غزني در معرض تهديد است ... و اگر راه بر آنان بسته نگردد فردا کابل نيز آسيب پذير مي گردد.
بر اين اساس است که ضرورت گسترش چتر امنيتي نيروهاي حافظ صلح در خارج از کابل مطرح مي گردد. هنگامي که رهبري نيروهاي حافظ صلح بين المللي در افغانستان به عهده ناتو افتاد، اميدواريهاي زيادي براي استقرار امنيت در کشور خلق گرديد. اما تجربه دوسال گذشته نشان مي دهد که اگر ناتو چتر امنيتي خود را فراتر از کابل نگستراند، در تامين امنيت کابل نيز توفيق نخواهد داشت. اقدامات تروريستي طالبان و القاعده رو به تشديد است. گروههاي مسلح هرج و مرج طلب نيز با شعله ور نگهداشتن آتش جنگ و نا امني به اين روند کمک مي کنند و اين بدان معني است که دولت انتقالي به تنهايي از عهده تامين امنيت بر آمده نمي تواند. اگر جامعه جهاني در تعهد ات امنتي خويش تجديد نظر نکنند و کل کشور و يا حد اقل شهر هاي مهم آن را در زير پوشش اقدامات خويش قرار ندهند، اين نگراني وجود دارد که کل پروسه صلح افغانستان با شکست مواجه شود.
بر مبناي همين نگراني بود که آقاي کرزي رئيس دولت انتقالي اسلامي افغانستان هم در مجمع عمومي سازمان ملل و هم در صحبت خود با دبير کل ناتو، خواستار گسترش نيروهاي حافظ صلح در خارج از کابل گرديد. توقع مي رود جامعه جهاني و سازمان ناتو، به دليل خواست رياست دولت انتقالي که خواست همه مردم افغانستان است، پاسخ مثبت داده ، امکانات و نيروي بيشتري را براي تامين امنيت افغانستان اختصاص دهند.