طرح عادلانه پروژه هاي انكشافي ضامن وحدت ملي
شهروندان يك كشور اعضاي يك خانواده اند. همانگونه كه مسئوليت پذيري و همدلي در يك خانواده، در گرو برخورداري عادلانه و مساويانه از دارايي هاي مشترك مي باشد، در يك كشور نيز زماني وحدت ملي و همدلي تضمين شده مي تواند كه احساس ستم در ميان شهروندان آن بوجود نيايد. احساس ستم، همانطور كه شيرازه وحدت خانوادگي را از هم مي پاشد، تار و پود وحدت و هماهنگي ملي را نيز از هم مي گسلاند. برادري كه موذيانه مي كوشد تا امكانات بيشتر يك خانواده چند برادري را از آن خود ساخته و برادران ديگر را محروم سازد، در واقع تلاش مي ورزد كه سنگ بناي آن خانواده را ويران نمايد. طبيعي است كه مسئوليت اين روند تخريبي، به دوش آن برادري است كه با افزون طلبي سيرناپذير، احساس ستم را در روح و روان برادران ديگر، بارور مي سازد. اين يك سنت تاريخي اجتماعي است كه ملك و مملكت با كفر باقي مي ماند اما با ظلم ويران مي گردد.
حال كه روند بازسازي در افغانستان آغاز يافته و پروژه هاي مهم انكشافي از قبيل شبكه هاي ارتباطي، در حال طرح واجرا است، قبل از همه بايد روي توزيع عادلانه اين پروژه ها دقت نموده، سعي شود كه نقاط محروم و منزوي بشترين سهم را از اين پروژه ها برخوردار گردند تا همه ساحات و نواحي كشور، فرصت مساوي را در چشم انداز خود احساس نمايند.
در شرايطي كه دنيا از نظر شبكه هاي ارتباطي به جزيره كوچكي تبديل شده و فاصله ها مفهومش را از دست داده است، قابل قبول نيست كه مناطق وسيع كشور به بهانه هاي واهي در حالت انزوا و جدا از سايرين، زندگي تاريك و بسته اي را تحمل نمايند. ترقي و پيشرفت در يك كشور، زماني قابل حصول است كه تمام شهروندان آن اشتغال كامل داشته و دست اندركار سازندگي باشند. وقتي بخش وسيعي از كشور، از روند بازسازي محروم مي گردند، در واقع اين سرمايه انساني كشور است كه بيكار و معطل مانده از بازوان شان در پيشبرد چرخه زندگي، بهره برداري نمي گردد.
از آنجايي كه توسعه شبكه هاي ارتباطي در كنار تعليم و تربيه، پيش شرط بهره برداري از نيروي بشري است، پروژه هاي انكشافي در اين ساحه بايد حداكثر دسترسي نيروي بشري را، هدف قرار دهد. پروژه هاي سرك كابل- باميان و پوهنتون باميان، در كنار پروژه هاي سرك سازي در استقامت هاي جنوب و شمال كشور، اگر چه بشارت نويد بخشي است، اما اين پروژه زماني به بهره برداري ضروري خود مي رسد كه كابل از طريق باميان- غور، به هرات متصل گردد. اين راه نه تنها فاصله را كمتر نموده و از ضايع شدن انرژي و زمان بيشتر جلوگيري بعمل مي آورد، بلكه ميليون ها انسان مستعد را از حالت انزوا و بيكاري بيرون كشيده، در روند آباداني كشور فعال مي سازد.
در كنار بازدهي اقتصادي توسعه اين پروژه، بايد به تأثيرات مثبت رواني اجتماعي آن، بيشتر از همه توجه نمود. چه اينكه با طرح عادلانه پروگرام هاي انكشافي، احساس محروميت و ستم، جايش را به خوشبيني و صميميت برادرانه سپرده، وحدت ملي و هماهنگي هاي اجتماعي را استحكام بيشتر مي بخشد. و اين همان چيزي است كه ضرورت امروز افغانستان را تشكيل ميدهد. اينجاست كه طرح عادلانه پروژه هاي انكشافي از خود آن پروژه ها، اهميت بيشتر مي يابد.