حدود نقش آفريني كشورها در امنيت افغانستان
امروزه بحث امنيت افغانستان با پيچيدگي‎ها و راز و رمزهاي بسياري مواجه شده است. به طوري که کمتر کارشناس و صاحب نظري مي‎تواند تا حدودي عمق و ژرفاي سياست‎هاي دولت و کشورهاي منطقه و جهان را در ارتباط با مسايل افغانستان بشکافند.
کنفرانس لندن و دستاوردهاي آن، اگرچه از يک نظر رويکرد جديدي را در راستاي امنيت اين کشور به وجود آورد، اما از سوي ديگر موضوع امنيت، صلح و ثبات دوامدار را با دشواري‎ها و پيچيدگي‎هاي بيشتري مواجه کرد.
در حال حاضر بحث‎هاي جدي و داغي در رابطه با نقش جداگانه کشورهاي نظير آمريکا، بريتانيا، عربستان سعودي، ترکيه، پاکستان، ايران، روسيه، هند و ساير کشورهاي ذينفوذ در آينده امنيت اين کشور مطرح مي‎باشد و تا هنوز روشن نيست که اين کشورها چگونه مي‎توانند در راستاي امنيت و تأمين صلح در کشور گام بردارند. اگرچه در کنفرانس لندن به‎صورت مشخص از کشورهاي عربستان و پاکستان نام برده شد، تا در جهت صلح و امنيت افغانستان نقش بيشتري به‎عهده بگيرند؛ اما واقعيت اين است که تاهنوز نه اين نقش توضيح داده شده است و نه اين که اين کشورها چگونه و از چه طريقي مي‎توانند از قدرت نفوذشان در راستاي صلح استفاده کنند.
در نشست سه جانبه افغانستان، ترکيه و پاکستان، که چند روز پيش از کنفرانس لندن در استانبول برگزار شد، گرچند تلاش صورت گرفت تا نقش ترکيه و پاکستان در ارتباط با مسايل افغانستان روشنتر شود؛ اما واقعيت اين است که کارکردها و سياست‎هاي کشورها در روابط منطقه‎اي و بين‎المللي‎شان، بر منافع ملي آن کشورها استوار مي باشد و اين موضوع در عرصه عمل ممکن است سياست هر کشور را با سياست‎هاي کشورهاي ديگر در تقابل و تضاد قرار دهد. تقابل و تضاد منافع کشورها در سطح منطقه و بين‎الملل خواه ناخواه قدرت مانور آن کشور را در منطقه محدودتر مي‎سازد.
بنا بر اين نمي‎توان نقش هر کشور را به تنهايي و بدون در نظرداشت موانع و چالش‎هاي منطقه‎اي و جهاني مورد بحث و تحليل قرار دارد و همين موضوع از خوشبيني‎هاي موجود تا حدودي مي‎کاهد و قلمرو نقش آفريني کشورهاي منطقه را در ارتباط با مسايل افغانستان با ابهامات و پرسش‎هاي پيچيده‎تري مواجه مي‎سازد.
به هر حال کنفرانس لندن و به دنبال آن نشست وزراي دفاع ناتو در استانبول و اشاراتي که در کنفرانس مونيخ صورت گرفت، نشان مي‎دهد که دولت افغانستان و جامعه جهاني اکنون حد اقل در کليات موضوع صلح با طالبان و تقويت اردو و پوليس ملي به توافقاتي دست پيدا کرده اند و اگر اين موضوعات در جزئيات نيز مورد توافق کشورهاي منطقه و جهان قرار بگيرد، بدون شک در مرحله اجرا و عمل با مشکلات کمتري روبرو خواهد شد. ولي اگر بازهم اين مسايل با تکيه به سياست‎هاي يک و يا چند کشور پيش برده شود، با توجه به سياست‎هاي متضاد کشورها در منطقه، از کارآيي اين طرحها در عرصه عمل كاسته مي شود.