جي 8، رويکرد تازه يا تکرار گذشته
در ادامه سلسله نشست ها و کنفرانس هاي بين المللي و منطقه اي که در مورد افغانستان هر از چند گاهي برگزار مي شود، وزراي خارجه هشت کشور بزرگ صنعتي جهان در شهر تريسيتي ايتاليا در باره استقرار صلح و ثبات در افغانستان و مبارزه با تروريزم، قاچاق مواد مخدر و توسعه و بازسازي اين کشور بحث و مذاکره کردند.
در اين اجلاس که نمايندگان 40 کشور، سازمان هاي امداد در منطقه و سازمان ملل متحد نيز حضور داشتند، کشورهاي عضو گروه هشت تعهد سپردند تا افغانستان و پاکستان را در تلاش شان براي مبارزه با تروريزم و مبارزه با مواد مخدر و در جهت رعايت حقوق و تأمين نيازهاي انساني و اقتصادي شان کمک نمايند.
در پايان اين اجلاس، اگرچه بر تعهد دوامدار اعضاي گروه هشت در قبال مردم و دولت افغانستان تأکيد به عمل آمد؛ اما در جريان نشست مزبور سخنرانان به کاستي ها و چالش هاي گذشته و حال نيز اشاره داشتند.
ريچارد هولبروک يکي از سخنرانان اين نشست، نسبت به نحوه مصرف کمک ها انتقاد نموده و افزود در هفت سال گذشته کمک هايي که در جهت مبارزه با مواد مخدر اختصاص يافته بود، هدر رفته و در جهت کاهش مواد مخدر مؤثر نبوده است.
وي در ضمن از استراتژي جديد مبارزه با مواد مخدر نام برد که در آن کشت بديل، ايجاد فرصت هاي شغلي و بازاريابي براي محصولات زراعتي و توليدات داخلي مورد توجه قرار گرفته است.
مسأله مهم ديگر در اين اجلاس، نشست سه جانبه افغانستان، پاکستان و روسيه بود که در حاشيه اجلاس صورت گرفت و امضاي يک توافقنامه را در پي آورد.
در اين توافقنامه هر سه کشور موافقت کردند که در کنار ساير ابتکار عمل هاي مجامع بين المللي، همکاري هاي خود را در جهت مبارزه با تروريسم، مبارزه با توليد و قاچاق مواد مخدر، توسعه روابط همسايگي و ثبات منطقه اي گسترش دهند.
پرسشي که همواره پس از برگزاري چنين نشست هايي مطرح مي شود، اين است که دستاوردهاي مشخص اين نشست ها براي مردم افغانستان چه بوده و چرا حجم وسيع تعهدات بين المللي براي مردم فقير و عقب افتاده افغانستان تا هنوز ناکافي و غير مؤثر بوده است؟! اين پرسش از چهار سال به اين طرف بارها مطرح شده؛ اما متأسفانه يکسال است که جامعه جهاني به حقانيت پرسش فوق اعتراف کرده اند.
اگر اعتراف جامعه جهاني به هدر رفتن کمک ها، افزايش کمک هاي بين المللي، جبران اشتباهات گذشته و نيز ايجاد سيستم کنترل و نظارت بر مصرف صحيح و شفاف کمک ها را در پي داشته باشد، باز مي توان گفت که برگزاري چنين نشست هايي گامهاي استوار در جهت پيشرفت، بازسازي، امنيت و ثبات به شمار مي آيد و اميدهاي هرچند اندکي را در اين راستا به وجود مي آورد؛ ولي اگر اعتراف به اشتباهات گذشته به راهبردهاي مؤثر در آينده نينجامد، نتايج و دستاوردهاي آن جز تکرار سريالهاي کهنه و خسته کننده چيزي بيشتر نخواهد بود. مردم افغانستان پس از هشت سال تحمل و تلاش، از دولت و جامعه جهاني انتظار کارهاي مؤثرتر و عيني تر را دارند. مردم مي خواهند اجلاس جي 8 يک رويکرد تازه در مورد افغانستان ارائه نمايند و حرفها و عملکردهاي گذشته را بار بار تکرار نکنند.